'Struin' by Jeroen Diepenmaat is made entirely on a modular synthesizer with two self-built CV controlled turntables. The pulse from the oscillator drives the turntables and by varying the frequencies, the pitch and the intervals of both playing records change. One record player plays a record with bird sounds, on the other you can hear frogs.
'Stop' by Wouter van Veldhoven is a somewhat minimalist piece consisting of a Risset rhythm of real and unreal metal sounds. Using the rhythmic structures by Jean Claude Risset, an illusion of continuously slowing down is perceived. These sounds were then run through an improvised plate reverb and recorded on a rather tinny sounding wire recorder. In the second part, a rickety violin and Wouter van Veldhoven's own equally unstable vocals slowly take over, recorded on the worst piece of audio tape he could find.
Wouter van Veldhoven has been working with wonky tape recorders and related equipment (wire recorders, disc recorders, etc.) since 2005. He tries to get these machines working again with all sorts of trickery, or at the very least have them producing or processing sound in some way. Starting from a cabinet of self-built curiosities, he carefully builds detailed sound layers, like some sort of magician.
Jeroen Diepenmaat is a visual artist with a predilection for sound. In his work, consisting of drawings, sculptures, installations and performances, he explores the cutting edge between image and sound and the transition from one to the other. In the past few years his excursions into the world of modular synths have increased and spawn all sorts of related inventions.
--
Review by Gert Derkx in Opduvel:
"Esc.rec is een klein platenlabel dat zijn activiteiten ontplooit vanuit Deventer. Sinds het label in 2004 door Harco Rutgers werd opgericht, heeft het een behoorlijke catalogus opgebouwd gevuld met avontuurlijke muziek. Op het label verschijnt nu een cassette met op de ene kant het werk ‘Struin’ van Jeroen Diepenmaat en op de andere kant ‘Stop’ van Wouter van Veldhoven. De twee kunstenaars gebruiken elk een eigen, aparte methode om tot een verrassend eindresultaat te komen.
Diepenmaat maakt visuele en auditieve kunstwerken en combinaties daarvan. Hij maakt onder andere sculpturen, installaties, tekeningen en collages. Diepenmaat heeft een voorliefde voor het werken met geluid, waarbij hij op originele wijze geluiden weet te creëren of zo weet weer te geven dat iets nieuws ontstaat. Het experimenteren met geluid en met – al dan niet elektronische – mogelijkheden om dat geluid te produceren heeft bij deze kunstenaar een aantrekkelijk speels element.
‘Struin’ heeft Diepenmaat gemaakt op een modulaire synthesizer met twee zelfgebouwde CV-gestuurde draaitafels. De puls van de oscillator drijft de draaitafels aan en door de frequenties te variëren, veranderen de toonhoogte en de intervallen van twee platen die worden afgespeeld. De ene platenspeler speelt een plaat met vogelgeluiden, op de andere hoor je kikkers. De vraag is of er ook muziek van te maken is.
Opduvels antwoord is ‘ja’, al zullen er mensen zijn die het louter als geluidskunst beschouwen. Het is Opduvel om het even, zolang het gebodene maar boeit. En dat doet het. Diepenmaat speelt met je brein, want wat hoor je nu precies en wat doet het? De kunstenaar heeft de geluiden van vogels en kikkers zo bewerkt, dat ze herkenbaar zijn maar ook zodanig vervormd dat ze een vreemd effect teweegbrengen. In het eerste gedeelte is duidelijk de puls hoorbaar, waarmee een ritmische component wordt geschapen. De vogel- en kikkergeluiden gaan met die puls mee en bewegen er tussendoor. Het zijn geen willekeurige geluiden, zo lijkt het althans.
Na een aantal minuten voegt Diepenmaat nieuwe elektronische klanken toe die interfereren met de dierengeluiden en de puls interrumperen. Steeds meer wordt er gespeeld met de puls, waardoor het strakke patroon verdwijnt en plaatsmaakt voor een onvoorspelbaar parcours, waarin de vervormde vogel- en kikkerklanken overigens ook goed gedijen. Soms houdt Diepenmaat een toon even vast, bijna pesterig het toch al aan het wankelen gebrachte verwachtingspatroon ondermijnend. Ook komt een motorisch geluid opzetten, als een aandrijving. Het elektronische element krijgt alle ruimte en toch heb je ergens het idee vooral naar natuurgeluiden te luisteren. Enkele tikken van het vinyl helpen de luisteraar uit de droom. ‘Struin’ is een intrigerende compositie.
Dat kan ook gezegd worden ‘Stop’ van Van Veldhoven. Hij is een kunstenaar die werkt met onder andere oude bandrecorders, draadrecorders, discrecorders, televisies en instrumenten (bijvoorbeeld snaredrum, piano) en verschillende apparaten zodanig verbindt dat een werk ontstaat bestaande uit gedetailleerde klanklagen. Net als bij Diepenmaat bevat het werk van Van Veldhoven steeds een aantrekkelijk speels element. Dat geldt dus ook voor ‘Stop’.
Dat is een enigszins minimalistisch stuk, opgebouwd uit echte en onwerkelijke metaalgeluiden. Met behulp van ritmische structuren van computermuziekpionier Jean Claude Risset wordt een illusie van continu vertragen gecreëerd. De geluiden worden vervolgens door een geïmproviseerde plaatgalm geleid en opgenomen op een nogal blikkerig klinkende draadrecorder. Bij de eerste beluistering valt direct het vertragende effect op. Het is niet zo dat die vertraging een lineaire beweging is die uiteindelijk tot (bijna) stilstand leidt, maar toch heb je als luisteraar het gevoel in een continu vertragingsproces te zitten. Ergens trekt Van Veldhoven het tempo ook weer op, want het stuk blijft in beweging, maar het gebeurt ongemerkt.
Mooi is hoe Van Veldhoven imperfecte geluiden creëert. Zo is in het hele stuk ruis aanwezig, als van een band waar verschillende keren geluiden op zijn opgenomen, waardoor slijtage is ontstaan, en ook de vertraging kan met een beetje fantasie als een uiting van verval worden beschouwd. De klanken zijn voor een belangrijk deel percussief. Even over de helft van het stuk voegt de kunstenaar het geluid van een viool toe, opgenomen op een gammele band- of cassetterecorder met alle beschadigingen van dien, waardoor ook hier de schoonheid van het imperfecte geluid wordt benadrukt.
Op het moment dat het percussieve patroon wegvalt, blijven de ruis en de viool over, waarbij het muziekinstrument bijna als een hinderlijk insect klinkt. Het is het meest spannende gedeelte van de compositie omdat plots de houvast wegvalt en het vervolg ongewis is. Van Veldhoven voegt in het laatste gedeelte zijn eigen onstabiele zang toe. Ook de metaalklanken die het grootste gedeelte van het werk hebben gedomineerd, keren nog even terug, zij het in een iets andere vorm. Daarmee eindigt een compositie waarin Van Veldhoven je langzaam steeds dieper zijn wonderlijke klankenwereld in trekt."
credits
released July 21, 2021
'Struin' is made by Jeroen Diepenmaat
'Stop' is made by Wouter van Veldhoven
Design by Harco Rutgers
Risoprinting at jwtwel
Like all of Rutger's recordings, there's a tremendous sense of space to this album, in two senses. First, the production echoes around your head like bloodflow; and second, the tracks sound like cosmic music, something you would load onto a probe and send out into the cosmos. Truly, a message from humanity, about humanity. Paul Currion
A perfectly matched cassette split between Yves Malone's beat-driven atmospheric synths and Grapefruit's burbling hearts of space. Bandcamp New & Notable Nov 29, 2017
